89.08.05

Już po koloniach. Na koniec tak się zżyliśmy, że naprawdę żal było się żegnać. Wszyscy się lubili, na koloniach nazywali mnie dzidzią, bo ponoć byłam najbardziej dziecinna z nich wszystkich. Marcin został moim braciszkiem, będę chyba do niego pisać, on jest bardzo fajny. Trzeba przyznać, że to właśnie ja i Kaśka przyczyniłyśmy się najbardziej do takiej atmosfery na koloniach. Wpadłam na wspaniały pomysł, żeby chłopcy, a pierwszy został w to wciągnięty właśnie Marcin, całowali nas na dobranoc. To było cos wspaniałego. Raz nawet jak chłopcy nie dali nam buzi to w parę dziewczyn wybrałyśmy się wieczorem do domku chłopców po należne nam całusy. Marcinek mnie chyba polubił, w ogóle wszyscy mnie chyba lubili. Byłam najweselszą „dzidzią” pod słońcem. Tylko do jednego chłopaka miałam pecha. On po prostu nie znał się na żartach. A ja byłam nieznośna, i akurat, kiedy coś rozwalałam, kiedy jechaliśmy pociągiem to musiało to być jego. Najpierw laliśmy się oranżadą to też mu coś zabrudziłam to mnie mało nie zabił. Potem złapałam jakieś karty i je podrzucałam i tez okazało się, że to akurat jego, podobnie było z oranżada, którą wylałam przy otwieraniu. Szczytem mojego dobrego humoru było to, że w nagłym przypływie energii chwyciłam swój zegarek i chciałam go wyrzucić przez okno. Marcin był pewnie, że tego nie zrobię, ale ja na złość im wszystkim wyrzuciłam ten zegarek. Wszyscy uznali, że jestem rąbnięta.
Jak byłam w swoim przedziale to przyszło nagle takich dwóch chamów i zaczęli się do mnie dobierać, to było straszne szybko wstałam i uciekłam. Jakże wtedy wspaniali wydali mi się nasi chłopcy. Szczególnie mój „braciszek” Marcin, nawet im to powiedziałam, że ich wszystkich kocham. Będę do nich pisać listy.